کاشکی هنوز یادش باشه
می گفت خیلی دوست دارم
تا آخر ِ قصّه هامو
می خوام واسه تو بمیرم


کاشکی هنوز یادش باشه
چشمای آبی منو
نکنه از یادش بره
گُل اقاقی منو
 



روزی که رفته از پیشم
اشکا امونم نمیده
شبای دور و دراز
اجازه عبورم نمیده


کلبه ی ویرونه ی من
دلم دیگه سقف نداره
فصلی که عاشقش بودی
دیگه واست برف نداره


یادت میاد تو گوشم هی می گفتی عزیزم
هر چی بشه پا به پات میام
هم زبون و همدمت می شم
هر جا بری باهات میام



کاشکی هنوز یادش باشه
آسمون دیگه خواب نداره
از دست گریه های من
آفتاب و مهتاب نداره


کاشکی هنوز یادش باشه
این نفسای آخره
ای دل ساده ی من
نمی خواد بهت سر بزنه